Τρίτη, 6 Φεβρουαρίου 2018

ΜΟΥΣΙΚΟ ΔΡΟΜΕΝΟ ΜΕ ΤΟΝ ΘΑΝΑΣΗ ΓΚΑΪΦΥΛΛΙΑ ΣΤΟ ΜΕΓΑΡΟ ΜΟΥΣΙΚΗΣ ΑΘΗΝΩΝ


Πολιτιστική Διαδρομή «VIA EGNATIA»

Διάλεξη
«Ταξιδεύοντας με άμαξα πολυτελείας (Carpentum) στην αρχαία Εγνατία οδό, από την Τόπειρο του Νέστου ως τη Δύμη και την Πλωτινόπολη του Έβρου, θα ανακαλύψουμε τα μνημεία της Θράκης»

ΟΜΙΛΗΤΗΣ
Διαμαντής Στ. Τριαντάφυλλος, Επίτιμος Έφορος Αρχαιοτήτων

Τρίτη 6 Φεβρουαρίου 2018, 19:00
Είσοδος ελεύθερη με δελτία προτεραιότητας
Η διανομή των δελτίων αρχίζει στις 17:30

Μετά το πέρας της ομιλίας ακολουθεί ένα μουσικό οδοιπορικό στην Ανατολική Μακεδονία και Θράκη

ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΥΝ:
Θανάσης Γκαϊφύλλιας, Χαλήλ Μουσταφά, Ευαγγελία Τζιαμπάζη, Γιώργος Φραντζολάς, Βασίλης Ευφροσυνίδης, Δημήτρης Ευφροσυνίδης, Τάσος Καπζάλας

ΠΡΟΛΟΓΙΖΕΙ
Σταύρος Μπένος, Πρόεδρος του Σωματείου ΔΙΑΖΩΜΑ



Θανάσης Γκαϊφύλλιας - Λία Τζιαμπάζη


Η φετινή σειρά διαλέξεων του Megaron Plus στο πλαίσιο του Κύκλου «Λεωφόροι Ανάπτυξης & Πολιτισμού», που πραγματοποιείται σε συνεργασία με το Σωματείο ΔΙΑΖΩΜΑ, εγκαινιάζεται την Τρίτη 6 Φεβρουαρίου 2018 στις 7 το βράδυ με την ομιλία του Διαμαντή Στ. Τριαντάφυλλου, Επίτιμου Έφορου Αρχαιοτήτων. Ο διακεκριμένος αρχαιολόγος θα παρουσιάσει τη διάλεξη Πολιτιστική Διαδρομή «VIA EGNATIA», προτείνοντας στο κοινό να ανακαλύψει τα μνημεία της Θράκης μέσα από ένα ταξίδι «με άμαξα πολυτελείας (Carpentum) στην αρχαία Εγνατία οδό, από την Τόπειρο του Νέστου ως τη Δύμη και την Πλωτινόπολη του Έβρου». Προλογίζει ο πρόεδρος του ΔΙΑΖΩΜΑΤΟΣ, Σταύρος Μπένος. 

Mετά το πέρας της διάλεξης, ακολουθεί ένα μουσικό οδοιπορικό στην Ανατολική Μακεδονία και Θράκη με οδηγούς τους καλλιτέχνες: Θανάση Γκαϊφύλλια, Χαλήλ Μουσταφά, Ευαγγελία Τζιαμπάζη, Γιώργο Φραντζολά, Βασίλη Ευφροσυνίδη, Δημήτρη Ευφροσυνίδη και Τάσο Καπζάλα. 

Η είσοδος στην ομιλία και στο μουσικό δρώμενο είναι ελεύθερη με δελτία προτεραιότητας (έναρξη διανομής στις 5:30 μ.μ.). 

Μουσικό δρώμενο 
Ένα μουσικό οδοιπορικό στην ανθρωπογεωγραφία της περιφέρειας Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης, με οδηγό τον Θανάση Γκαϊφύλλια

Ο Θανάσης παρέα με τον φλαουτοσαξοφωνίστα Τάσο Καπζάλα από την Κομοτηνή, περιδιαβαίνουν τους πέντε νομούς της περιφέρειας για να συναντήσουν φίλους, που ο καθένας ξεχωριστά, αλλά και όλοι μαζί, θα καταθέσουν την αγάπη τους για την ποίηση και τη μουσική. Το ταξίδι ξεκινάει από το Σουφλί του Έβρου που είναι η γενέτειρα του Θανάση και θα μας τραγουδήσει «Το πατρικό μου σπίτι» σε ποίηση του Θανάση Τζούλη. Ταξιδεύοντας δυτικά θα περάσουν στον νομό Ροδόπης όπου θα συναντήσουν τον Χαλήλ Μουσταφά που θα τραγουδήσει την «Τζεμιλέ». Ένα ποίημα του Νίκου Καρύδη μελοποιημένο από τον Νίκο Μαμαγκάκη. Στη συνέχεια μαζί με τον Θανάση θα τραγουδήσουν «Το τραγούδι της τιμής» (Namus Belasi) του Cem Karaca. Πρώτα ο Χαλήλ θα τραγουδάει στα Τούρκικα και μετά ο Θανάσης την Ελληνική μετάφραση που έκανε ο ίδιος. Πιο δυτικά, καθώς θα ταξιδεύουν δίπλα από τις όχθες της λίμνης Βιστωνίδας και μέχρι να φτάσουν στην Ξάνθη, ο Θανάσης θα μας αφηγηθεί τραγουδιστά την «Ιστορία του Διομήδη». Στην Ξάνθη θα συναντήσουν τον μουσικό φιλόλογο Γιώργο Φραντζολά. Ο Γιώργος πρώτα θα μας τραγουδήσει «Το φάντασμα του Πλάτωνα», που είναι ελεύθερη απόδοση στα ελληνικά του ποιήματος “What Then?” του William Butler Yeats και στη συνέχεια το τραγούδι του «Ωκεανός» που θα το μοιραστεί με τη Λία Τζιαμπάζη. Κι έτσι το τραγούδι θα γίνει γέφυρα για να περάσουμε στο νομό Δράμας. Η Λία Τζιαμπάζη θα τραγουδήσει την «Όμορφη ζωή» του Θοδωρή Ξυδιά και τον «Γλάρο» των Σακελλάριου-Χατζιδάκι. Και μετά τη Δράμα οι φίλοι μας θα κατηφορίσουν προς τη θάλασσα για να φτάσουν στον τελευταίο σταθμό του ταξιδιού που είναι η Καβάλα. Εκεί θα συναντήσουν τα αδέρφια Βασίλη και Δημήτρη Ευφροσυνίδη που θα τραγουδήσουν δύο δικά τους τραγούδια. Το «Κάθε πρωί», βασισμένο στην ποίηση και την προσωπικότητα του Μίλτου Σαχτούρη και «Τα άφταστα». Στο τέλος όλοι μαζί θα τραγουδήσουν τις «Ματιές» που έγραψε ο καβαλιώτης ποιητής Πάνος Καρανίκας και μελοποίησε ο Θανάσης.

Η εκδήλωση θα μεταδοθεί απευθείας μέσω διαδικτύου από τον ιστότοπο της υπηρεσίας ΔΙΑΥΛΟΣ (diavlos.grnet.gr) του Εθνικού Δικτύου Έρευνας και Τεχνολογίας (ΕΔΕΤ) και θα είναι ανοικτή σε όλους. Η παρακολούθηση της μετάδοσης θα είναι εφικτή και μέσω της ιστοσελίδας του Μεγάρου (www.megaron.gr)

Πέμπτη, 25 Ιανουαρίου 2018

ΤΑ ΣΚΗΝΙΚΑ ΤΟΥ ΔΑΜΙΑΝΟΥ ΖΑΡΙΦΗ ΓΙΑ ΤΟ ΕΡΓΟ "ΜΑΝΤΖΟΥΡΑΝΑ ΣΤΟ ΚΑΤΩΦΛΙ"





Θέατρο Τέχνης Καρόλου Κουν
Θέατρο Βεάκη - Λαϊκή Σκηνή
Γιώργου Αρμένη
"Μαντζουράνα στο κατώφλι, γάιδαρος στα κεραμίδια", 1979-1980
Σκηνοθεσία: Γιώργος Λαζάνης
Σκηνικά-Κοστούμια: Δαμιανός Ζαρίφης
Μουσική: Χρήστος Λεοντής

Από την έκθεση "Δαμιανός Ζαρίφης - Ο παλμός του σχεδίου", Ωδείο Αθηνών
φωτο: Μουσικά Προάστια







"Στις ζωγραφικές μακέτες του σκηνογράφου, βλέπουμε πώς ο χώρος γεννάται με το ελάχιστο και πόσο η αφαιρετική διαδικασία, που απαλλάσσει την σκηνή από τις περιγραφικότητες, αποτελούσε βασική τάση ενός σκηνογραφικού οράματος που ήθελε τον σκηνικό χώρο πρωτίστως, άδειο, δυναμικό, ανοιχτό, δυνητικό. Ο Δαμιανός Ζαρίφης δεν επεδίωκε τις θεαματικές μηχανικές λύσεις και τα επιβλητικά, κατασκευασμένα σκηνικά. Αντιθέτως, προτιμούσε τις μεταμορφώσεις του γυμνού χώρου με χρήση του φωτός και με απλές οπτικές στρατηγικές. Πίστευε στον χώρο που προκύπτει από τα ίδια τα σώματα των ηθοποιών και τα κοστούμια, αφού η παρουσία και η απουσία, η κίνηση, οι μετατοπίσεις, ο ρυθμός δημιουργούν χωρικότητες και αρθρώνουν ένα εύπλαστο, ρευστό περιβάλλον, κατάλληλο για την συνομιλία του αφηρημένου με το συγκεκριμένο και το χειροπιαστό".

Ελένη Βαροπούλου
Επιμελήτρια της έκθεσης






Ανάμεσα στους πολλούς σημαντικούς συνθέτες που όρισαν αυτό που ονομάζουμε έντεχνο τραγούδι, δε μπορεί να απουσιάζει το όνομα ενός ιδιαίτερου δημιουργού, που με την παρουσία του στην ελληνική μουσική έχει γράψει τη δικιά του ιστορία δίπλα σε πολλούς μουσικούς της γενιάς του, όπως ο Μάνος Λοϊζος, ο Νότης Μαυρουδής, ο Θάνος Μικρούτσικος, ο Ηλίας Ανδριόπουλος κ.α. Ο Χρήστος Λεοντής, είναι ένας δημιουργός που έμαθε να λειτουργεί μέσα από την ουσία της μουσικής και όχι με την επιφανειακή και πρόχειρη παραγωγή εύπεπτων τραγουδιών. Έγραψε και εξακολουθεί να γράφει τραγούδια που ακουμπούν τον ποιητικό λόγο (είτε αυτός προέρχεται από κείμενα ποιητών, είτε από στίχους γραμμένους για να γίνουν τραγούδι) με προσοχή και ευαισθησία, κατορθώνοντας πάντα να ολοκληρώσει κύκλους τραγουδιών ιδιαίτερης αισθητικής. Στην εργογραφία του συναντάμε δίσκους – σταθμούς: «Η καταχνιά» σε στίχους του Κώστα Βίρβου, το «Αχ, έρωτα» σε ποίηση του Λόρκα, οι «Πυγολαμπίδες» και φυσικά, το «Καπνισμένο τσουκάλι» σε ποίηση του Γιάννη Ρίτσου, μέχρι την πρόσφατη δουλειά του «Έρωτας αρχάγγελος» (2007) σε στίχους του Δημήτρη Λέντζου, είναι μερικοί μόνο από τους δίσκους που άφησαν ανεξίτηλα τα ίχνη τους στο ελληνικό τραγούδι. Μεγάλος και ο κατάλογος κορυφαίων ερμηνευτών που τραγούδησαν τραγούδια του, από τον Μανώλη Μητσιά και τη Νένα Βενετσάνου, μέχρι την καθηλωτική ερμηνεία του Νίκου Ξηλούρη στο «Καπνισμένο τσουκάλι» το 1975. Πέρα όμως από τους εξαιρετικά σημαντικούς κύκλους τραγουδιών, ο Λεοντής συνέθεσε και πολλές μουσικές για το θέατρο. Ειδικά η στενή συνεργασία του με το Θέατρο Τέχνης και τον Κάρολο Κουν, τον καθιέρωσαν ως έναν από τους πλέον σημαντικούς συνθέτες σκηνικής μουσικής. Στο ενεργητικό του εντάσσονται μουσικές για δεκάδες θεατρικές παραστάσεις του σύγχρονου ρεπερτορίου, αλλά και εργασίες του για αρχαία δράματα και κωμωδίες. Μια απ’ τις παραστάσεις του Θεάτρου Τέχνης την οποία έντυσε με τη μουσική του, είναι για το έργο του Γιώργου Αρμένη, «Μαντζουράνα στο κατώφλι», του 1980. 

Μάκης Γκαρτζόπουλος,
blog "το άρωμα του τραγουδιού"






Έμεινε τ’ όνειρο ορφανό
κι οι νικητές στήσαν χορό
τ’ όπλο σκουριάζει στο βουνό
η μάνα κλαίει το γιο


Έμεινε τ’ όνειρο ορφανό
ποιος φταίει, ποιος φταίει
ποιος φταίει για το κακό
ποιος φταίει, ποιος φταίει
ποιος έχει απάντηση γι’ αυτό

Σκύψ’ αδερφέ μου το κεφάλι
η σκέψη σου μη διαβαστεί
και θα 'ρθει κείνη η μέρα πάλι
στην πρώτη θα 'σαι τη γραμμή

Έμεινε τ’ όνειρο ορφανό
ποιος φταίει, ποιος φταίει
ποιος φταίει για το κακό
ποιος φταίει, ποιος φταίει
ποιος έχει απάντηση γι’ αυτό

Παρασκευή, 19 Ιανουαρίου 2018

ΦΩΤΟΡΟΜΑΝΤΖΟ - 30 ΧΡΟΝΙΑ ΝΥΧΤΑ


Τζίμης Πανούσης
Δεκέμβρης του 2010, μάλλον
Mnimonium - 30 χρόνια νύχτα
πρόσκεκλημένοι Σωτήρη Κακίση
φωτο: Μουσικά Προάστια




η σκονισμένη νεολαία σαβανωμένη συνολάκια




κάνει νάζια σε ντίσκο καρμανιόλες




θεατές και νικημένοι
ονειρώξεων λεκέδες




είμαστε όλες ένα μάτσο βιόλες




σας σιχάθηκε η ψυχή μου
καρκινάκια του πλανήτη





σκατοκαριόλες


Τρίτη, 16 Ιανουαρίου 2018

Ο ΤΖΙΜΑΚΟΣ ΚΑΘΡΕΦΤΗΣ


(Τζίμης Πανούσης, φώτο: Σωτήρης Κακίσης)


Ο ΤΖΙΜΑΚΟΣ ΚΑΘΡΕΦΤΗΣ

Χάνοντας τον Τζίμη Πανούση, χάνουμε και τον καθρέφτη μας - τον μοναδικό που μας είχε απομείνει μες στο σπίτι.

Γιατί αυτή ήταν η βασική λειτουργία του· ήταν εκπληκτικός περφόρμερ, μεγάλος τραγουδιστής, ευφυέστατος τραγουδοποιός και συγγραφέας, αλλά πάνω απ’ όλα καθρέφτης.

Σε έναν πολιτισμό που έχει μάθει να ζει με λέξεις, αυτός αντιπαρέθετε την πραγματικότητα.

Αφαιρούσε απ’ αυτήν όλα τα ωραία διακοσμητικά στοιχεία που της φοράμε για να αντέχουμε τον εαυτό μας, και μας έδινε στο πιάτο τη βαθύτερη ουσία μας, ωμή.

Κι εμείς, εν μέρει από μαζοχισμό, εν μέρει από ναρκισσισμό, αν και δεν καταλαβαίναμε χριστό, μάθαμε να εκτιμούμε αυτόν που έμπαινε στον κόπο να μας τη σερβίρει.

Γι’ αυτό και τα τραγούδια του ήταν τόσο τραχιά και άβολα, τόσο λίγο «καλλιτεχνικά», γιατί γούσταρε να μας δίνει πραγματικότητα φάτσα κάρτα, χωρίς ντεκορασιόν.

Το μεγάλο πλεονέκτημα του Πανούση έναντι των άλλων ομότεχνών του ήταν καταρχήν φιλοσοφικό: ότι δεν έδινε καμία σημασία στην άποψη και στην εικόνα του υποκειμένου για τον εαυτό του. Ήταν υλιστής ο άνθρωπος, φιλοσοφικά, και αντιλαμβανόταν την πραγματικότητα σαν κάτι που υπάρχει ανεξάρτητα από το τι νομίζουμε εμείς γι’ αυτήν. Και την ανθρώπινη ουσία την «έπιανε» πέρα από τους τίτλους και τους ρόλους που εφευρίσκουμε για να τα έχουμε καλά με τον εαυτό μας, για να χτίζουμε ταυτότητα και να περνάμε καλά.

Δεν έχω αλλάξει. Και δεν πιστεύω ότι αλλάζουνε οι άνθρωποι. Απλώς κοιτάμε με μια ρομαντική (κακώς εννοούμενα ρομαντική) διάθεση το παρελθόν. Το αναπολούμε νοσταλγικά. Ο κόσμος είναι ο ίδιος, εγώ είμαι ο ίδιος... Ο άνθρωπος διαμορφώνεται μέχρι 8-10 χρονών. Σου λέει «α, ο τάδε ήτανε Αριστερός και άλλαξε…». Δεξιός ήταν, από τότε που γεννήθηκε. Απλώς ήτανε μόδα η Αριστερά. Αυτό μου το είχε πει ο Διονύσης.

Ο Σαββόπουλος;

Ναι. Αναγκάστηκε λόγω της εποχής. Δεν είναι Aριστερός. Είναι ένας συντηρητικός άνθρωπος, που γράφει ωραία τραγούδια. Γυμνασιάρχης του εαυτού του. Μου το 'πε και ο ίδιος: «Αναγκάστηκα». Είχε γίνει τότε μια ιστορία, μου είχε κόψει το βιντεοκλίπ του "Κάγκελα Παντού" από την εκπομπή του. Με είχε καλέσει σπίτι του το πρωί λοιπόν και μου λέει «Τζίμη, εγώ δεν είμαι Αριστερός, μπλέχτηκα λόγω της κατάστασης». Αυτός ήθελε να γίνει αξιωματικός, κάτι τέτοιο. Έμπλεξε. (Συνέντευξη του Τζίμη Πανούση στον Βύρωνα Κριτζά, Avopolis, 14 Ιανουαρίου 2018).

Και δεν έμεινε στην περιγραφή της πραγματικότητας ο Πανούσης, παρά  μάς έδειξε και τον τρόπο για να τη μετασχηματίσουμε, να την υπερβούμε. Απλά και ξάστερα: «Εύχομαι η επανάσταση να ξεκινήσει αύριο, γιατί αυτό που ζούμε τώρα δεν οδηγεί πουθενά» (Συνέντευξη του Τζίμη Πανούση στον Νίκο Μωραΐτη, Lifo, 15 Ιανουαρίου 2018). Πώς κατάφερε να το κάνει αυτό παρόλο που τον ενοχλούσαν οι πάντες και τα πάντα; Το κατάφερε επειδή, αν και επικριτικός, δεν ήταν μισάνθρωπος. Πίστευε στον λαό, στους μεγάλους αριθμούς, στο μαγικό εκείνο φίλτρο που πίνουν κάποιες ιστορικές στιγμές οι μάζες και μετατρέπονται από ένα άμορφο σύνολο χλαπάτσας σε συγγραφέα και οδηγό της ιστορίας. Και αυτός ο ανθρωπισμός, αυτή η πίστη στη λαϊκότητα, είναι ένα από τα στοιχεία που τον έκαναν πολύ μεγάλο καλλιτέχνη.

Κοίτα να δεις, εγώ πιστεύω σ’ έναν λαό πατέρα παντοκράτορα. Πραγματικά. Πάντα εντυπωσιάζομαι και σέβομαι τα λαϊκά ήθη και έθιμα, ακόμα κι αν δεν συμφωνώ μαζί τους. Αγαπάω πολύ τον κόσμο, μ’ αγαπάει κι ο κόσμος, κι αυτή η αγάπη μετράει. Όταν γνωρίζεις τον καθέναν χωριστά, μπορεί λίγο να απογοητεύεσαι, αλλά όλοι μαζί λειτουργούμε διαφορετικά, κι αυτό είναι το μαγικό, κι αυτό με κρατάει σ’ αυτή τη δουλειά. Κάτι γίνεται με το κοινό, κάτι μαγικό, και το κοινό είναι αλάνθαστο. Προσπαθώ να το ερμηνεύσω κάθε φορά και δεν μπορώ. Είναι αυτό που είπε και ο Μπερτόδουλος ο Μπρεχτ - άλλος συνάδελφος αυτός, πιο άγριος: «Ή όλοι, ή κανείς» (Συνέντευξη του Τζίμη Πανούση στον Ηρακλή Οικονόμου, Μουσικά Προάστια, 23 Ιουνίου 2017).

Τα υπόλοιπα (όπως π.χ. η αναφορά στις «φορές που μας θύμωσε ή μας ξενέρωσε» της αγαπητής μου διευθυντικής ομάδας του "Περιοδικού") επιβεβαιώνουν απλώς την ουσία του Τζιμάκου-καθρέφτη. Γιατί πράγματι υπάρχουν φορές που βλέπουμε τη μούρη μας στον καθρέφτη και θυμώνουμε, πετάμε πράγματα, βροντάμε συρτάρια και ντουλάπες. Αλλά τον κρατάμε, κι αν τον σπάσουμε πάμε και παίρνουμε καινούργιο.

Τώρα όμως αρχίζουν τα δύσκολα - καθώς ο Πανούσης μάς αποχαιρετά, εμείς καλούμαστε να ζήσουμε μοναχά με τις ωραίες λέξεις και τους μύθους και τα παχιά λόγια και τα αφηγήματα που πλάσαμε για την αφεντιά μας. Χωρίς τον καθρέφτη που μας υπενθύμιζε τη βρωμόφατσά μας, και χωρίς μαγαζί για να αγοράσουμε νέο. Ό,τι έχει μείνει στο ελληνικό τραγούδι υπάρχει μόνο για να κολακεύει. Ό,τι είδαμε από εμάς είδαμε. Τώρα μόνο like και photoshop και ρήτορες και χειροκρότημα και retweet και λεβέντες και αριστεία. Τώρα να μας δω, στα δύσκολα.

ηρ.οικ.

Παρασκευή, 12 Ιανουαρίου 2018

Η ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΜΕΛΙΤΗ ΣΤΟ BLACK BOX METHODIA


Η νέα ερμηνεύτρια Κατερίνα Μελίτη στη πρώτη της εμφάνιση για το 2018 στη μουσική σκηνή Methodia Black Box (Αγίου Όρους 15 & Κωνσταντινουπόλεως 115, Βοτανικός – μετρό Κεραμεικός).

Τη Κυριακή 28 Ιανουαρίου και ώρα 19:30 με τιμή εισόδου 10€ με μπύρα ή κρασί.

Special guest η σπουδαία τραγουδίστρια Νάντια Καραγιάννη. Η συνεργασία τους ξεκινάει από τη συμμετοχή τους στον δίσκο «Μ΄ ένα νεύμα του φιλιού» του Απόλλωνα Κουσκουμβεκάκη, στο τραγούδι “Μ’ ένα μπουκάλι τζιν” (στα φωνητικά η Κατερίνα Μελίτη):

Παίζουν οι μουσικοί:
Γιώργος Αστρίτης – πλήκτρα, φωνή
Φραγκίσκος Δαβερώνης – κρουστά

Συμμετέχουν φιλικά σπουδαστές του Ωδείου "Ορφέας" Παγκρατίου:
Βασίλης Πολίτης – τραγούδι
Ιωάννα Παπαχρήστου – τραγούδι

Τηλέφωνο κρατήσεων: 210 345 8605
Κρατήσεις και στο www.viva.gr

Πέμπτη, 11 Ιανουαρίου 2018

"ΓΙΑΝΝΗΣ ΓΑΪΤΗΣ - ΑΝΘΡΩΠΙΝΑ ΤΟΠΙΑ" ΣΤΗ ΓΚΑΛΕΡΙ ΕΙΡΜΟΣ



Γιάννης Γαΐτης, Άνθρωποι σε Λάδι, Λιθογραφία, 65 x 50 cm


Γιάννης Γαΐτης
Ανθρώπινα Τοπία


Η έκθεση του Γιάννη Γαΐτη “Ανθρώπινα Τοπία”, που τελείωνε το Σάββατο 13 Ιανουαρίου, παρατείνεται για μία εβδομάδα, έως το Σάββατο 20 Ιανουαρίου 2018, λόγω μεγάλης επισκεψιμότητας.




Γιάννης Γαΐτης, Ναυτίλος, λιθογραφία, 64 x 50.5 cm


Η Γκαλερί ΕΙΡΜΟΣ (Καρόλου Ντηλ & Λεωφ. Νίκης 17, Θεσσαλονίκη) παρουσιάζει την έκθεση του Γιάννη Γαΐτη “Ανθρώπινα Τοπία”.

Η έκθεση παρακολουθεί την εξέλιξη των προβληματισμών του Γιάννη Γαΐτη σε επίπεδο μορφής αλλά και κοινωνικής παρατήρησης.. Σε διαδοχικές προσεγγίσεις αναδύονται μοτίβα τα οποία συμπλέκονται και αναπτύσσονται σε μια ζωγραφική ιδιόλεκτο. Κέντρο ο άνθρωπος ως μονάδα αλλά και ως πλήθος που σταδιακά στυλιζάρεται και συμπυκνώνεται εν τέλει ως σύμβολο στο χαρακτηριστικό ανθρωπάκι – σήμα κατατεθέν της δουλειάς του Γαΐτη αλλά και αναπόσπαστο μέρος του αλφαβήτου της ελληνικής μεταπολεμικής τέχνης.


Στα Ανθρώπινα Τοπία θα παρουσιαστεί μια σειρά χαρακτικών από το 1968 μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του ’70. Σε αυτήν την ενότητα θα περιλαμβάνεται και μία ‘συνεργατική’ λιθογραφία που τύπωσε και συνυπέγραψε μαζί με άλλους τρεις καλλιτέχνες ο Γαΐτης με σκοπό να διατεθεί για την ενίσχυση των φοιτητών στο Παρίσι τον Μάη του ’68. Παράλληλα με τα χαρακτικά και δίνοντας το στίγμα μια πορείας θα εκτεθούν ζωγραφικά του έργα της δεκαετίας του ’60. Η έκθεση τέλος ολοκληρώνεται με κατασκευές, παιχνίδια και λάβαρα του καλλιτέχνη.



Γιάννης Γαΐτης, Είμαστε Όλοι Σφήκες, λάδι σε καμβά, 24 x 31.5 cm


Γιάννης Γαΐτης
Ανθρώπινα Τοπία
Διάρκεια: 15 Δεκεμβρίου 2017 - 20 Ιανουαρίου 2018
Τρ-Πεμ-Παρ 11:00 - 14:00 & 18:30 - 21:00  | Τετ-Σαβ 11:00 - 14:00
Λεωφ. Νίκης 17 & Καρόλου Ντηλ 1, Θεσσαλονίκη
T +30 2310 222863 / 2310 278868

Τρίτη, 9 Ιανουαρίου 2018

ΛΑΪΚΟ ΤΣΑ ΤΣΑ: ΤΟ ΧΑΣΜΑ ΓΕΝΕΩΝ ΣΕ ΔΥΟ ΔΙΑΣΚΕΥΕΣ


Ένα τραγούδι του Απόστολου Καλδάρα, δύο επανεκτελέσεις. Η πρώτη από τα Παιδιά από την Πάτρα και το "Καραβάν" του 1985:





Αν θες να νιώσεις καινούργιες συγκινήσεις
να μ’ ακολουθήσεις σε κέντρα λαϊκά
θα δεις γλυκιά μου κι άλλα πιο ωραία
γλέντια πιο σπουδαία απ’ τα κοσμικά


Θα σε γλεντήσω με κέφια ρωμαίικα
με τσιφτετέλια, συρτά και ζεϊμπέκικα
και θ’ απολαύσεις σε κόλπα ρεμπέτικα
φιλιά, ρετσίνα και λαϊκό τσα-τσα

Θ’ ακούσεις νότες να πέφτουν τριγύρω σου
θα δεις ρυθμούς που θ’ αρέσουν στον τύπο σου
κι άλλα πολλά, που δεν τα ’δες στον ύπνο σου
φιλιά, ρετσίνα και λαϊκό τσα-τσα







Και η δεύτερη από τους dreamy whispers - φίλτρο, αυτάρκεια, Manhã de Carnaval και κάτι-σαν-τη-Σάττι. Το χάσμα των γενεών σε δύο διασκευές. Το μόνο που μου έρχεται στον νου να αναφωνήσω, ως νέος Σπύρος Παπαδόπουλος στους Απαράδεκτους, είναι "τι έγινε ρε παιδιά;". Ελπίζω μόνο να υπάρχει ζωή στον πλανήτη Γη και μετά το πέρασμα του χιπστερο-τυφώνα. Μέχρι τότε, adios, και σκατά στο μάρκετινγκ. ηρ.οικ.

Σάββατο, 6 Ιανουαρίου 2018

"SYMPTOMS" - EP BY INFLUENZA


Influenza is a garage rock band with heavy rock 'n' roll influences. The first steps of the band began on 2013, but it was not until 2015 that the band decided to change their style from blues/rock 'n' roll to garage rock, with the first official EP coming out two years later on 11/10/2017. Located in Thessaloniki, Greece, Influenza has already played many shows throughout a huge part of the country.




Band members

Apostolos Trikkaliotis - Lead Guitar
Apostolos Mitakidis - Lead Vocals, Rythm Guitar
Vaggelis Skoupras - Bass
George Anastasiadis - Drums, Backing Vocals






From the first EP of Influenza, "Symptoms".

Παρασκευή, 5 Ιανουαρίου 2018

ΕΝΑ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟ ΡΕΣΙΤΑΛ ΠΙΑΝΟΥ ΣΤΟ ΜΕΓΑΡΟ ΜΟΥΣΙΚΗΣ ΑΘΗΝΩΝ



Ένα διαφορετικό ρεσιτάλ πιάνου στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών

Τα ρεσιτάλ πιάνου δομούνται συνήθως με έργα γνωστών και αρκούντως ερμηνευόμενων συνθετών. Το δικαίωμα στη διαφορά διεκδικεί το ρεσιτάλ της Ντιάνας Βρανούση, στις 11 Ιανουαρίου 2018, στην Αίθουσα Δημήτρης Μητρόπουλος του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών, αφού εστιάζει σε δυο άγνωστους συνθέτες, οι οποίοι έζησαν και δημιούργησαν στο Παρίσι την εποχή που κυριαρχούσε ο ρομαντισμός.

Και όχι μόνον αυτό. Οι δυο αυτοί συνθέτες ήταν Έλληνες – ελληνικής καταγωγής ακριβέστερα. Πρόκειται για τον λιγότερο άγνωστο, και πρεσβύτερο των δυο, Camille-Marie Stamaty – Κάμιλλο Σταμάτη (1811-1870) και την πλέον άγνωστη και νεότερη Mario Foscarina Damaschinó – Μαριώ Φωσκαρίνα Δαμασκηνού (1850-1921).

Ο Κάμιλλος Σταμάτης υπήρξε εξέχουσα μουσική προσωπικότητα της εποχής του, καθόσον διέπρεψε και ως πιανίστας και ως παιδαγωγός πιάνου. Στους πολυάριθμους μαθητές του συγκαταλέγονται ο επιφανής και πασίγνωστος Γάλλος συνθέτης Camille Saint-Saëns – Καμίγ Σαιν-Σανς (1835-1921) και ο λιγότερο γνωστός, αλλά εξίσου σπουδαίος, Αμερικανός πιανίστας και συνθέτης Louis Moreau Gottschalk – Λουί Μορώ Γκόττσαλκ (1829-1869) – αναζητείστε τη γοητευτική και δημοφιλή Λιτανεία των Αγίων (Litanie des Saints) [θυμηθείτε την παλιά ωραία διαφήμιση της μπύρας Kaiser] του εκ Νέας Ορλεάνης Δόκτορα Τζων (Dr. John), για να διαπιστώσετε την πηγή της έμπνευσής του.

Η Μαριώ Φωσκαρίνα Δαμασκηνού, γόνος μεγαλοαστικής οικογένειας, δεν ασχολήθηκε επαγγελματικά με τη μουσική, όσο και όπως ο Κάμιλλος Σταμάτης, μολονότι είχε πραγματοποιήσει επαρκείς σπουδές μουσικής στο ξακουστό Ωδείο του Παρισιού, αλλά συνέθετε μάλλον ερασιτεχνικά για τη δική της ευχαρίστηση και για να ψυχαγωγεί τους ανθρώπους του περιβάλλοντός της, στους οποίους αφιέρωνε, ως επί το πλείστον, τα συνθέματά της. Πολυάριθμα, ωστόσο, έργα της είχαν εκδοθεί από μουσικούς οίκους του Παρισιού. 

Αξιοσημείωτο είναι το γεγονός ότι και τους δυο απασχόλησαν κυρίως οι μικρές μουσικές φόρμες με έμφαση στο πιάνο. Η μουσική τους δημιουργία υπηρετεί χωρίς εκτροπές τον αμιγή ρομαντισμό και χαρακτηρίζεται άλλοτε από διδακτικό, άλλοτε από ψυχαγωγικό μουσικό ήθος.

Το πρόγραμμα του ρεσιτάλ έχει εμπλουτιστεί με έργα συνθετών εκείνης της εποχής, Γάλλων κυρίως, όπως ο Καμίγ Σαιν-Σανς, ο Εμμανυέλ Σαμπριέ, ο Γκαμπριέλ Φωρέ, αλλά και ο Ρόμπερτ Σούμαν, που χαρακτηρίζονται από συγγενική αισθητική. Ο τελευταίος είχε εκφραστεί εξαιρετικά εγκωμιαστικά, εγγράφως μάλιστα, για τον Κάμιλλο Σταμάτη. 

Αναφέρεται με την ευκαιρία ότι η Ντιάνα Βρανούση έχει πραγματοποιήσει, το 1992, την πρώτη, αλλά και μοναδική μέχρι σήμερα παγκοσμίως, ηχογράφηση-δισκογράφηση έργου του Κάμιλλου Σταμάτη. Πρόκειται για μια πανέμορφη Βαρκαρόλα με όνομα Promenade sur l’eau. Επισημαίνεται, επίσης, ότι στα παγκόσμια μουσικά χρονιά δεν έχει καταγραφεί, μέχρι σήμερα, κάποια ερμηνεία έργου για πιάνο της Μαριώς Φωσκαρίνας Δαμασκηνού – εκτός βεβαίως από την εποχή που αυτά δημιουργήθηκαν – και είναι η πρώτη φορά που ερμηνεύονται κατά τη νεότερη εποχή στην Ελλάδα έργα για πιάνο του Κάμιλλου Σταμάτη – εκτός βεβαίως από την Βαρκαρόλα, την οποία έχει ερμηνεύσει μερικές φορές στα ρεσιτάλ της η πρώτη διδάξασα!

Λόγω της πρωτοτυπίας και της ιδιαιτερότητας του ρεσιτάλ, θα προηγηθεί των ερμηνειών σύντομη κατατοπιστική ομιλία του κριτικού και ιστορικού μουσικής Γιώργου Β. Μονεμβασίτη.

Πέμπτη, 4 Ιανουαρίου 2018

Ο ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΣΑΒΒΟΠΟΥΛΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΜΑΝΟ ΛΟΪΖΟ




Τι να σας πω. Μένω αποσβολωμένος. Δεν ήταν βέβαια καλά στην υγεία του αλλά το πάλευε και υπήρχαν ελπίδες. Ήταν ο πιο μελωδικός απ’ όλους μας, ο πιο στέρεος. Μαζί ξεκινήσαμε, ήμασταν τέσσερις-πέντε. Οι περισσότεροι θέλαμε να κάνουμε τραγούδια που να ακούγονται μάλλον παρά να τραγουδιόνται - που θέλανε προσοχή και ησυχία από το ακροατήριο. Αλλά αυτός ήθελε να γράφει τραγούδια που να τραγουδιόνται. Κυρίως αυτός, λοιπόν, μας αντιπροσώπευε στο να γράφει τραγούδια που να τραγουδιόνται πλατιά. Μ’ αυτόν κυρίως τραγουδούσαμε. Με είχε βοηθήσει πολύ, μου είχε δείξει κιθάρα όταν είχαμε ξεκινήσει μαζί. Τώρα πια δεν βλεπόμαστε, δεν βλεπόμασταν, αλλά νοιώθω σαν να ’σπασε η αλυσίδα. Σκέφτομαι την κόρη του τη Μυρσίνη και τη γυναίκα του στην οδό Αττικής τότε. Σαν να περάσανε όλα μέσα σε μία στιγμή. Θυμάμαι μία φορά που πεινούσα και πήγα μέχρι το σπίτι του με τα πόδια - ξεκίνησα από το τέρμα Ιπποκράτους και περνώντας μετά Ακαδημίας, Πατησίων, κατέβηκα κάτω Αττικής και πήγα εκεί πέρα αλλά ούτε κι εκείνος είχε τίποτα για να φάμε και μου λέει «Πάμε σ’ έναν φίλο μου στην Κυψέλη που θα μας φιλέψει» και ξεκινάμε με τα πόδια πάλι, πάμε στην Κυψέλη και έτυχε και γινότανε κηδεία εκεί, είχε πεθάνει ο πατέρας του φίλου του, και καθίσαμε και φάγαμε κόλλυβα και φεύγοντας, θυμάμαι, γυρνάει και μου λέει: «Είδες που χρειάζεται κι ο θάνατος;».

Διονύσης Σαββόπουλος
(Από το Soundcloud της Μυρσίνης Λοΐζου)

Τετάρτη, 3 Ιανουαρίου 2018

ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΕΡΟΥ - ΟΙ 12 ΕΝΟΡΚΟΙ



Δελτίο τύπου
ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΕΡΟΥ – ΟΙ 12 ΕΝΟΡΚΟΙ

"Οι 12 Ένορκοι (12 Angry Men)"είναι η 2η κατά σειρά δισκογραφική δουλειά του Γιώργου Περού. Μετά το album "Δύο Κόσμοι" (2014) και την διασκευή στο "Απόψε φίλα με" του Μανώλη Χιώτη ο Γιώργος Περού παρουσιάζει ένα νέο, ιδιαίτερο album με την μουσική και τα τραγούδια που έγραψε για την ομώνυμη θεατρική παράσταση που συνεχίζει την επιτυχημένη πορεία της για 3η χρονιά στο θέατρο Αλκμήνη.

"Οι 12 Ένορκοι" κυκλοφορούν από την InRealTime Records σε CD και σε ψηφιακή μορφή και πρόκειται για μια εξ ολοκλήρου ανεξάρτητη παραγωγή σε συνεργασία με την A Priori.

Η έκδοση περιλαμβάνει 7 ατμοσφαιρικές συνθέσεις για κουαρτέτο εγχόρδων, κοντραμπάσσο, πιάνο, ηλεκτρική κιθάρα και τύμπανα που πλαισιώνουν μουσικά την παράσταση καθώς και 2 καινούρια τραγούδια που γράφτηκαν με αφορμή το συγκεκριμένο έργο. Ο Γιώργος Περού υπογράφει την σύνθεση, τους στίχους των τραγουδιών, την ενορχήστρωση, την μίξη και την επιμέλεια της παραγωγής και συμπράττει με μια ομάδα εξαιρετικών μουσικών και συνεργατών.

Το album είναι διαθέσιμο για download και streaming από τις περισσότερες πλατφόρμες (iTunes, Spotify, Bandcamp, Google Play, Amazon, Soundcloud etc) ενώ το CD πωλείται εντός του θεάτρου Αλκμήνη καθ' όλη την διάρκεια των παραστάσεων και σε όλα τα καταστήματα δίσκων (PUBLIC, ΙΑΝΟΣ, RELOAD κ.α) μέσω του δικτύου διανομής της MLK σε όλη την Ελλάδα.

Κυριακή, 31 Δεκεμβρίου 2017

ΣΩΤΗΡΗΣ ΚΑΚΙΣΗΣ: ΤΡΙΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΗ ΣΥΛΛΟΓΗ "ΜΑΧΗ ΜΕ ΤΟΝ ΧΡΟΝΟ"



ΣΩΤΗΡΗΣ ΚΑΚΙΣΗΣ

Τρία ποιήματα από τη μεθεπόμενη ποιητική συλλογή "Μάχη με τον Χρόνο"


1.
η λέξη η πιο άγνωστη, τελικά, μια από αυτές που μαθαίνουμε πρώτες, η πιο ακατανόητη, η πιο αμέτρητη με οποιοδήποτε ανθρώπινο μέτρο. τί να σημαίνει πριν δηλαδή και τί μετά, τί τώρα, τί άλλη στιγμή, άλλη μέρα; του Ήλιου και του Φεγγαριού φταίνε τα πρόσωπα, το πολύ του ενός εδώ στην Ελλάδα, το μαγευτικά λίγο του άλλου όταν θέλει επίσης εδώ, στο πιο δύσκολο ν’ αποχαιρετήσει μέρος του κόσμου. το μόνο που μαθαίνει για τον Χρόνο εδώ κανείς με κάποιο, τελικά, νόημα.



2. 
δεν προλαβαίνω να τα θυμηθώ όλα. ούτε πολλών άλλων πόλεων τις βροχές που με δρόσισαν, ούτε καν της Αθήνας που ζω τόσα και τόσα. θυμάμαι και της Θεσσαλονίκης απογεύματα με ήλιο και κερασάκι γλυκό μπροστά στη θάλασσα, αλλά του ΌλυμποςΝάουσά τους μόνο ένα γερασμένο γκαρσόνι τώρα θυμάμαι, και μια τρύπα σε καθαρό κατά τ’ άλλα, σιδερωμένο τραπεζομάντιλο. θυμάμαι και περπατήματα υπέροχα κοριτσιών στο δρόμο, έτσι θυμάμαι, αλλά και δρόμους που τα ονόματά τους πια μου διαφεύγουνε.



3.
ο Χρόνος σαν ενός τηλεφωνήματος μια πολύ γνωστή φωνή, που στ’ όνειρο μέσα τελείως άγνωστη γίνεται, κι η γλώσσα μου η πάνω στη Γη, αυτή που έμαθα, αυτή που ήξερα, όλο και πιο ακατανόητη σιγάσιγά, τα τέλεια φωνήεντά μας πίσω ξανά στο Χάος, και τα ανόητα των Φοινίκων σύμφωνα σαν των Σλάβων χορός εκ νέου άχρηστος, μ’ εκείνα τα κουραστικά κρουστά τους, με τα πολλά τους τίποτα το ένα δίπλα στο άλλο σαν θεός διαβολικός, εναντίον μου τα σύμφωνα απελεύθερα, στο μυαλό μου κι αυτά τώρα δύναμη κατοχής μέρα παρά μέρα όλο και πιο μέσα, όλο κι πιο βασανιστικά.


(ΧΡήΣΤΟΣ ΚΕΧΑΓΙόΓΛΟΥ + ΣΩΤήΡΗΣ ΚΑΚίΣΗΣ, ΦΩΤΟΓΡΑΦίΑ: ΝΙΚΟΛέΤΤΑ ΣΤΑΘΟΠΟύΛΟΥ)


Παρασκευή, 29 Δεκεμβρίου 2017

Ο ΘΑΝΟΣ ΜΑΝΤΖΑΝΑΣ ΓΙΑ ΤΟ "ΑΛΑΤΟΠΙΠΕΡΟ" ΤΟΥ ΑΠΟΛΛΩΝΑ ΚΟΥΣΚΟΥΜΒΕΚΑΚΗ




Όταν έχεις γράψει το κείμενο σε ένα CD που, κατά κάποιο τρόπο, προσπαθεί να το συνοψίσει και ταυτόχρονα να το περιγράψει στον ακροατή του πριν καν το ακούσει και μετά πρέπει να μιλήσεις στην παρουσίαση του ίδιου CD αντιμετωπίζεις ένα πολύ μεγάλο πρόβλημα, τι άλλο να πεις. Δεν μου αρέσει να επαναλαμβάνομαι και για αυτό η μόνη λύση που βρήκα ήταν να συνεχίσω πάνω – κάτω από εκεί που σταματάει το κείμενο μου στον δίσκο το οποίο υπό μιαν έννοια κάπως συνεχίζει αντίστοιχα ό,τι είχα πει στην παρουσίαση του προηγούμενου δίσκου του Απόλλωνα, κοντά δύο χρόνια πριν.

Γράφω λοιπόν στο κείμενο του CD ότι ένα από τα κυριότερα στοιχεία της ιδιοσυγκρασίας του δημιουργού Απόλλωνα Κουσκουμβεκάκη το οποίο προφανώς εκφράζεται διαμέσου της μουσικής του είναι ότι στρέφεται πάντα προς το φως δίχως όμως ποτέ να αγνοεί το σκοτάδι. Η ύπαρξη ή μη φωτός καθορίζει φυσικά το πως βλέπουμε οτιδήποτε, χωρίς το σκοτάδι από την οπτική μας αντίληψη θα απουσίαζε ένα αναπόσπαστο αν το σκεφτούμε καλά στοιχείο της, ο ίσκιος οτιδήποτε βρίσκεται εντός του οπτικού μας πεδίου. Υπό συγκεκριμένες συνθήκες φωτισμού και οπτικής γωνίας όμως οι ίσκιοι μπορούν να προκαλέσουν ένα πρόβλημα, του να μη διακρίνουμε καθαρά ή και καθόλου πού τελειώνει το πραγματικό αντικείμενο το οποίο κοιτάμε και πού αρχίζει η σκιά του. Για να το δούμε λοιπόν όπως αληθινά είναι πρέπει να εστιάσουμε καλύτερα επάνω του.

Αυτό κάνει και ο Απόλλωνας, εστιάζει με ακρίβεια και κατά προτίμηση στις λεπτομέρειες οι οποίες μπορεί να διαφεύγουν από το μη παρατηρητικό μάτι αλλά το προσεκτικό γνωρίζει και αντιλαμβάνεται πολύ καλά ότι είναι αυτές που πάντα προσδίδουν την ταυτότητα, μερικές φορές  ακόμα και την σημασία ή και την αξία αυτού το οποίο κοιτάζουμε. Κατά τη γνώμη μου αυτό είναι  – συγχωρείστε μου το υπό την μορφή πλεονασμού λογοπαίγνιο – απολύτως ορατό στην μουσική του. Τόσο στα τραγούδια όσο και στις ορχηστρικές συνθέσεις του η γραφή του Απόλλωνα χαρακτηρίζεται από μικρά, σύντομα και όσο το δυνατόν πιο όμορφα μελωδικά θέματα στα οποία προτιμά να επανέρχεται έστω με την μορφή παραλλαγών παρά να τα αναπτύσσει έστω και ελάχιστα περισσότερο από όσο θα χρειαζόταν με κίνδυνο να πάψουν να είναι το ίδιο όμορφα ενώ και οι αρμονίες του ποσώς ενδιαφέρονται να αιφνιδιάσουν ή έστω και να ξαφνιάσουν τον ακροατή αλλά αντίθετα επιδιώκουν να επαυξήσουν και να επιτείνουν το ευήκοο αποτέλεσμα.

Η καλή μουσική είναι φυσικά κατάλληλη για οποιαδήποτε στιγμή και αυτό βέβαια ισχύει και για αυτή του Απόλλωνα. Θα έλεγα όμως ότι οι ώρες που της ταιριάζουν περισσότερο είναι εκείνες του ξημερώματος και του λυκαυγούς. Τα διαστήματα δηλαδή του εικοσιτετραώρου που το ηλιακό φως είναι τέτοιο ώστε τα περιγράμματα των αντικειμένων είναι πιο αδρά και έντονα κάνοντας  έτσι πιο εύκολο να διαχωρίσουμε οτιδήποτε πραγματικό από τον ίσκιο του ώστε να επικεντρωθούμε ανεμπόδιστα στις λίγες λεπτομέρειες του οι οποίες είναι πιο σημαντικές και όμορφες, όπως ακριβώς κάνουν και τα τραγούδια αυτού του CD κοιτάζοντας το αληθινό διαμέσου του καθαρού στο έπακρο, στην κυριολεξία κρυστάλλινου, βλέμματος το οποίο συνιστά η φωνή της Ειρήνης Τουμπάκη.

Ένα άλλο χαρακτηριστικό του δημιουργού Απόλλωνα που γίνεται όλο και πιο εμφανές με κάθε δίσκο τον οποίο κυκλοφορεί είναι ότι, όχι φυσικά επειδή δεν μπορεί αλλά γιατί έτσι θέλει και επιλέγει, δεν κινείται σε ένα μεγάλο μουσικό εύρος και ούτε ενδιαφέρεται να εξερευνήσει νέες μουσικές περιοχές. Εξαρχής οριοθέτησε πλήρως το πεδίο του και εντός αυτού συνεχίζει να κινείται, κατέχοντας το προφανώς όλο και περισσότερο με το πέρασμα του χρόνου, πάντα «σε κύκλο κλειστό» για να μεταχειριστώ και τον τίτλο ενός τραγουδιού του αν και φυσικά το στιχουργικό περιεχόμενο του δεν θα μπορούσε να είναι περισσότερο διαφορετικό. Αυτό φυσικά δεν είναι καθόλου μεμπτό και άλλωστε το κάνουν πάρα πολλοί συνθέτες, στην Ελλάδα και παντού στον κόσμο.

Υπάρχει όμως μια πολύ μεγάλη διαφορά του Απόλλωνα από τους περισσότερους ίσως από αυτούς. Οι πιο πολλοί δηλαδή στέκονται ή περπατούν μέσα στον κύκλο της γραφής τους κοιτάζοντας συνεχώς προς το κέντρο του σαν να ήταν δορυφόροι του ίδιου του εαυτού τους ή μάλλον του συνήθως υπέρμετρα διογκωμένου εγώ τους. Ο Απόλλων αντίθετα στέκεται πάντα στο κέντρο του, πατώντας σταθερά επάνω του. Με δικαιολογημένη αυτοπεποίθηση μεν αλλά με ούτε ίχνος της αλαζονείας του «ήλιου» - νάτοι πάλι οι αμφιμονοσήμαντοι συνειρμοί αναφορικά με το σημαδιακό για μουσικό όνομα του – ο οποίος κυριαρχεί στο δημιουργικό σύμπαν του. Στέκεται εκεί ώστε να μπορεί να κοιτάζει εύκολα προς κάθε κατεύθυνση, όχι την περιφέρεια του κύκλου του αλλά όσο το δυνατόν πιο πέρα από αυτήν ώστε να βλέπει και να αντιλαμβάνεται ό,τι υπάρχει εκεί και να εμπνέεται από αυτό.

Αν ο Απόλλων ήταν σεφ θα έλεγα ότι  χρησιμοποιώντας υλικά της καλύτερης ποιότητας, απλούς αλλά κατευθείαν από την ψυχή στίχους και γλυκιές μελωδίες που έχουν βλαστήσει και καλλιεργηθεί εξίσου σε εύφορη καρδιά και μυαλό, ετοιμάζει γευστικά φαγητά με παλιές, κλασικές αλλά για αυτό και δοκιμασμένες στον χρόνο συνταγές, τα νοστιμίζει περαιτέρω ή ανάλογα τα κάνει πιο πικάντικα με την σωστή δόση ενορχηστρωτικού αλατοπίπερου και τα σερβίρει ως πολύ ωραία πιάτα, όχι γαρνιρισμένα αλλά πραγματικά στολισμένα, στην συγκεκριμένη περίπτωση με την θαυμάσια φωνή της Ειρήνης Τουμπάκη.

Όμως είναι συνθέτης και γράφει τραγούδια σαν αυτά που υπάρχουν στο νέο CD. Τραγούδια που δεν τέρπουν την γλώσσα καθώς σε αυτήν - και όχι στον ουρανίσκο όπως συχνά λέγεται  - βρίσκονται τα νευρικά κέντρα της γεύσης αλλά τα αντίστοιχα ακουστικά και δεν χορταίνουν το στομάχι πληρώνοντας το κενό του αλλά εκείνο του εγκεφάλου για πολιτιστική και πνευματική τροφή ομορφιάς μα και ουσίας και το οποίο, ευτυχώς για το ανθρώπινο είδος, δεν χορταίνει ποτέ. Και αν η απόσταση των ώτων από τον εγκέφαλο είναι κατά πολύ μικρότερη εκείνης του στόματος από το στομάχι η ευκολία στο να διανυθεί δεν θα μπορούσε να είναι περισσότερο αντιστρόφως ανάλογη!

Για αυτό καταλήγοντας δεν έχω παρά να ευχηθώ στον Απόλλωνα να συνεχίσει να κοιτάζει από το κέντρο του όμορφου κύκλου του κάθε φορά και πιο μακριά έτσι ώστε να φέρνει όλο και περισσότερους μέσα σε αυτόν για να μοιραστούν μαζί του την υψηλή αισθητική απόλαυση που δίνει σε όσους βρίσκονται εντός του και σε εσάς καλή όρεξη για...πολλές ακροάσεις του νέου εκλεκτού ηχητικού εδέσματος το οποίο ετοίμασαν μαζί με την Ειρήνη. Ευχαριστώ πολύ.

Θάνος Μαντζάνας
Κριτικός μουσικής